Terapeuci

Emilia Wojewódzka
Psycholog
Jestem magistrem psychologii Uniwersytetu SWPS o specjalności neurokognitywistyka oraz projektowanie interakcji człowiek-technologia. Ukończyłam dwuletnie studia podyplomowe ze Stosowanej Analizy Zachowania na Uniwersytecie SWPS w Sopocie pod kierownictwem dr Moniki Zielińskiej gdzie uczyłam i doskonaliłam swoje umiejętności z zakresu diagnozy, pracy jako terapeuta behawioralny z dziećmi z zaburzeniami rozwoju. Aktualnie jestem w trakcie całościowego szkolenia psychoterapeutycznego w podejściu poznawczo-behawioralnym w centrum CBT oraz jestem stażystą w Klinice Psychiatrii Wieku Rozwojowego. Od 2016 roku związana jestem z Fundacją Scolar, w której prowadzę zajęcia indywidualne dzieciom w wieku przedszkolnym oraz prowadzę Treningi Umiejętności Społecznych dzieciom w wieku 7-15lat. Przyjmuję także w prywatnym gabinecie dzieci prowadząc terapię oraz wsparcie psychologiczne rodzicom dzieci doświadczających trudności wychowawczych. Współpracuję także z placówkami przedszkolnymi i szkolnymi jako psycholog, prowadząc terapię behawioralną. Pomagam w adaptacji dzieci ze spektrum ASD do grup dzieci prawidłowo rozwijających się, a także prowadzę i nadzoruję terapię indywidualną w podejściu behawioralnym oraz prowadzę i planuję treningu jedzenia. W swojej pracy posługuję się narzędziem VB-MAPP ukierunkowanym szczególnie na rozwój kompetencji werbalnych u dzieci. Aktualnie ubiegam się o Licencję Polskiego Terapeuty Behawioralnego. Dbam i stale doskonalę oraz uaktualniam swoją wiedzę poprzez uczestnictwo w szkoleniach, kursach i konferencjach. Odbyłam wiele szkoleń z zakresu treningu jedzenia, metody zachowań werbalnych, rozwijania komunikacji dzieci z autyzmem, treningu umiejętności społecznych, dialogu motywującego.
Pracuję w podejściu behawioralnym (SAZ/ABA) prowadząc terapię dzieci z zaburzeniami rozwojowymi, zaburzeniami mowy, autyzmem i zaburzeniami zachowania. Terapia behawioralna według badań jest jedną z najskuteczniejszych terapii wiodących w zaburzeniach z zakresu ASD. Wczesna, intensywna interwencja oparta na Stosowanej Analizie Zachowania (ABA) przynosi bardziej wymierne efekty w porównaniu do innych metod terapeutycznych. Podczas terapii ćwiczone są umiejętności społeczne, komunikacja, umiejętności samoobsługowe, samodzielna zabawa, umiejętności poznawcze, grafomotoryka, koordynacja i inne. Dziecko nabywa nowych umiejętności zmniejszając nadmiary a jednocześnie ucząc się nowych zachowań oraz umiejętności, podciągając się w obszarach, w zakresie których występowały problemy deficytowe. Pozytywna terapia behawioralna pomaga również nie tylko dzieciom z zaburzeniami ze spektrum, przyczynia się również do efektywnej współpracy w innych zaburzeniach poznawczych bądź w zaburzeniach zachowania.
Poprzez działalność blogową chciałabym obalić mity jakie stworzyły się na temat terapii behawioralnej i uświadomić, że terapia ta nie jest niczym złym. Negatywne sądy na temat tego podejścia wykształciły się w dużej mierze na przecenianiu stosowanych technik oraz słabym zapoznaniu się z nimi lub też ich porównywaniu do nieprawidłowego stosowania nagród i kar w środowisku domowym czy przedszkolnym. Zastosowanie metod behawioralnych ma na celu zwiększenie motywacji dziecka oraz pomoc w osiągnięciu umiejętności określonych jako deficytowe. Dla behawiorystów bardzo ważnym jest nauczenie dziecka podstawowych umiejętności w bardzo krótkim czasie, aby dziecko na tej podstawie mogło rozwijać resztę swoich kompetencji i samodzielnie korzystać i uczyć się poprzez naśladowanie prawidłowych wzorców od rówieśników.
Dzieci znaczną część czasu przebywają pod opieką rodziców czy opiekunów w środowisku domowym, także i ono powinno być odpowiednio przygotowane aby stwarzać mu jak najlepsze warunki do nauki, generalizacji i doskonalenia swoich umiejętności nabywanych w trakcie terapii. Jednak w toku intensywnych działań skierowanych na redukcję nadmiarów i deficytów dziecka, często brakuje miejsca na pomoc rodzicom w postaci edukacji, która przyczyni się do kontynuowania działań terapeutycznych w środowisku domowym. Jest to bardzo ważny element terapii ponieważ z założenia, środowisko, w którym przebywa dziecko powinno być spójne tak więc sposoby działania w środowisku terapeutycznym dzięki udostępnianiu odpowiedniej wiedzy mogą być z powodzeniem również wdrażane w środowisko domowe bez konieczności nadzorowania tego procesu przez terapeutów. Z tego też względu umieszczam recenzje pomocy oraz potencjalne sposoby ich wykorzystywania i nauczania w celu stwarzania możliwości do prawidłowego korzystania z nich w pracy z dzieckiem również w domu. Informacje i wiedza ta skierowana jest głównie do rodziców, opiekunów i terapeutów dzieci z zaburzeniami rozwoju, ale nie tylko.